İSTEYENE ALABALIK
Kıyıköy'e ulaşabilmek için Çerkezköy'den Saray istikametine doğru gitmek gerekiyor. 19 kilometre uzaklıktaki Saray'a varınca Kıyıköy'ün tabelasını göreceksiniz. Ondan sonra iki yanı ormanlık, nefis bir yol başlıyor. Arada bir kaşımıza çıkan küçük çukurlar, hız yapmamızı engelliyor. İyi de oluyor. Bu güzel yolu, temiz havayı biran önce bitirmenin anlamı yok. Hem acelemiz ne ki? Bizi bekleyen, iki kiloluk bir kalkan.
Kıyıköy'e varmadan önce yolumuza Bahçeköy çıkıyor. Dükkanların camekanlarına yapıştırılmış dosya kağıtlarında yazılanlara bakılırsa burası sütü ve peyniri ile meşhur. Yağlı manda sütü ve ev yapımı peynir satış ilanlarına her yerde rastlamak mümkün. Peynir ticaretini dönüşte yaparım dedim ama olmadı. Hevesim kursağımda kaldı. Çünkü dönüş için başka yol bulduğum için buralara tekrar dönemedim. Siz siz olun, birşey almaya niyetlenince üşenmeyin alın. ‘‘Daha sonra alırım’’ derseniz ya alacağınız malı bulamaz ya da benim gibi tekrar aynı yerden geçmezsiniz.
Bahçeköy'ü geçtikten hemen sonra, sol tarafta ağaçların arasında nefis bir alabalık çiftliği var. Eğer Kıyıköy'e yaz ortasında bir yolculuk yapacaksanız, boşuna balık hayalleri kurmayın. O mevsimde güzel balık olmaz. Onun için, bu alabalık çiftliğinde bir güzel karnınızı doyurmanızı öneririm. Ama balık mevsimiyse, buralarda oyalanmaya değmez.
Çerkezköy-Kıyıköy arası tam 52 kilometre. İstanbul'dan çıkıp, Kırklareli sınırları içine girip, Karadeniz'e kavuşmam tam iki saatimi aldı. Kıyıköy, bir tepenin üstünde kurulmuş. Buranın eski ismi Midye. Köye Bizanslılar'dan kalma surların arasındaki bir kapıdan giriliyor. Yapılarda bir birliktelik yok. Tüm Türk köylerinde olduğu gibi hiçbir mimari kaygı duyulmamış. Daha doğrusu köye, balık yemek için gelenlerin dışında pek mimar uğradığını da sanmıyorum. Girişte, üç katlı tripleks yazlık konutlar. Onların karşısında, üstleri gelişigüzel sıvanmış, kat çıkabilmek için demir filizleri dışarıda bırakılmış evler. Kimi çatılar kiremitli, kimisi düz teras.
Neyse, buralara ‘‘Türk Köylerine Mimari Açıdan Bir Eleştiri’’ başlıklı makaleyi yazmak için gelmedim. Nasıl olsa, bütün bunları unutturacak güzel bir köşe bulurum. Deniz varsa güzellik de mutlaka vardır.
Masayı, Karadeniz'i tepeden gören bahçeye kurdurduk. Hava pırıl pırıl. Yol boyunca hayalini kurduğumuz kalkanı uzun uzun doğrattık. Mısır unu yokmuş, yüzümüzü ekşitince garson çocuk bir koşu gitti aldı. Balığın yarısını ızgaraya attırdık, yarısını da mısır ununa bulayıp, kızgın tavaya koyduk. Rokaları Kaptan kendisi yıkadı. Kırmızı soğanlar, yuvarlak dilimler halinde doğrandı. Rokaların bir kenarına da küçük kırmızı turplar kondu.
Ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum. Belki de hiçbir şey. Sadece yedik.